BİR ÇOCUĞUN YARATICILIĞI NASIL YOK EDİLİR?
Elif'cik okula yeni başlamıştı.Bir gün öğretmen;"çıkarın resim defterlerinizi!"dedi."şimdi bir çiçek resmi yapacağız."Elif'cik çok sevindi.Hayal dünyasındaki en güzel çiçeği yapmaya koyuldu hemen.Tamda bitirmişti ki,öğretmeni gördü karşısında."Ne biçim çiçek bu böyle?"dedi öğretmen.Sonra da,Elif'ciğin defterine bir çiçek resmi yapıverdi."Bak!"dedi."Çiçek dediğin böyle olur!"
Gerçi Elif'cik,kendi yaptığı çiçeği daha bir sevmişti.Ama,öğretmene karşı gelemezdi ya.Çaresiz,çiçeği onun istediği gibi yaptı.
Ertesi gün öğretmen;"çocuklar!"dedi."Dersimiz Hayat Bilgisi.Şimdi söyleyin bakalım,bulutlar hakkında neler biliyorsunuz?"Bu kez biraz çekingendi Elif'cik.Parmagını ıkıla sıkıla kaldırmıştı.Konuşmaya başklayınca:"Öğretmenim!"dedi."Bulutlar,mutlu olduklari zaman pamuk gibi yumuşaktırlar.Nedense kendimi,onların üzerinde dans ederken düşünürüm hep.Biliyor musunuz öğretmenim, bazen gök gürültüleri olur,şimşekler ve yıldırımlar çakar.İşte o zaman bulutlar,tıpkı benim gibi çok korkar ve ağlarlar.Onların gözyaşlarına annem,rahmet diyor.Gözyaşından rahmet olur mu öğretmenim?"Öğretmen;"Neler saçmalıyorsun sen böyle!"dedi."Bulutlar su buharıdır.Gökyüzünde yoğunlaşıp damlalar halinde halinde yere düşerler.
Öğretmenini bir türlü anlayamıyordu küçük Elif'cik.Kendi düşüncelerinin doğruluğu apaçık ortada iken,bu öğretmen neler söylüyordu böyle?Ama,tastik etmekten başka çaresi de yoktu doğrusu.
Bir başka gün öğretmen;''Çocuklar!'' dedi.''Dersimiz resim;şimdi hep beraber bir ev resmi yapacağız!''Elif'cik,gökyüzünde uçan ve kıpır kıpır dans eden evler resmetmeye başladı hemen.Az sonra öğretmen geldi."Bu nasıl ev böyle?"dedi.Sonra da Elif'ciğin defterine bir ev resmi yapıverdi."Bak!"dedi.Ev dediğin böyle olur.Yere sağlam oturur."Gerçi Elif'cik,hayalindeki evi daha sevmişti.Ama öğretmenede karşı gelemezdi ya.Çaresiz,evi onun istediği gibi yaptı.
Anneler günü yaklaşmıştı.Bir gün öğretmen;"çocuklar!"dedi."Anneleriniz hakkında neler söyleyeceksiniz bakalım."Sıra Elif'e gelince;"Benim annemin çok sayıda eli var!"diye başladı söze "Annem ellerinden biri ile yemek yapar,diğeri ile kitap okur,diğeri ile düğme diker,diğeri ile benim saçlarımı tarar,diğeri ile çamaşır yıkar, diğeri ile...''
Öğretmen gülerek sözünü kesti Elif'in;"Kızım ne demek bu?Diğeri ile,diğeri ile.Biraz saçmalamadın mı?"Bütün öğrenciler gülüşmeye başladı.Elif kendinden emin"Hayır saçmalamadım öğretmenim!"dedi."İki eli babam için.Üç çocuğu var,her biri için el hesaplarsanız altı el eder.Mutfak ,banyo,çamaşır,temizlik, içinde ikişer el katın buna.Tam yirmi eli var benim annemin."
Bir gün Elif'in babası eve keyifle geldi."Hani tayin istemiştim ya!"dedi."İstediğim yere verdiler.Bir kaç gün içinde gidiyoruz."
Sonun da Elif ve ailesi,başka bir diyara göçtüler.Gittikleri yerde yeni bir okula yazdırdılar Elif'i. Bir gün yeni okulundaki öğretmen;"Çocuklar!"dedi."dersimiz resim.Çıkarın defterlerinizi ve istediğiniz gibi çalışın."
Resim defterini öylece bakıp hayallere dalan Elif'cik,yanı başındaki öğretmeni
görmemişti bile.Sevgi ile Elif'e dokunan öğretmen;"yavrucuğum!"dedi."Sen neden resim yapmıyorsun?"Bir an için şaşırdı Elif'cik.Kendini toparladığında;"şey öğretmenim"dedi."Şimdi, ben istediğim resmi yapabilecek miyim?"
"Elbette "dedi öğretmen ."İstediğin resmi yapmakta serbestsin."
Gözleri ışıl ışıl olan Elif'cik sordu;"Yani siz bana,resmi nasıl yapacağımı göstermeyecek misiniz?"
"Hayır"dedi öğretmen."Hayır bu resim sana ait.Yaratıcılığını istediğin gibi ortaya koyabilir,hayallerini özgürce kağıda dökebilirsin."
Elif'cik hemen işe koyuldu.çiçekler,dans eden evler,gözyaşlarına boğulan bulutlar,onlarca eli olan anneler çizdi durmadan.Öğretmen arada bir;"Aman Tanrım!"diyordu."Ne kadar güzel resimler yapıyorsun sen böyle".Daha başka güzel sözlerde söylüyordu öğretmen.
Sonraki günlerde Elif'cik,düşünebildiği her şeyi söyledi,yaratıcılığını alabildiğince kullandı.Yetişkin bir insan olduğunda,üretkenliğinin doruğuna çıkmıştı.Kendi ayaları üzerinde durabiliyor,özgür ve bağımsız bir insan olarak,yaşamın kendisine sunduğu lezzetleri alabildiğince tadıyordu.
Arada bir geçmişi hatırlayınca;"Ah keşke!"diyordu."Keşke hiç bir öğretmen,çocuklarının hayallerini sınırlamasa......"